А.С. Кузіч
Дыпломная праца па спецыяльнасці 1-21 05 01 
«Беларуская філалогія (літаратурна-рэдакцыйная дзейнасць)» спецыялізацыя 1-21 05 01 01 Мовазнаўства
«Лексічныя і фразеалагічныя сродкі стварэння вобразнасці
ў прозе А. Лойкі»

Прадстаўлена першая манаграфічная спроба асэнсавання лексічна-фразеалагічнай адметнасці мовы празаічных твораў А. Лойкі. У навуковы ўжытак уводзіцца значны па аб’ёме фактычны матэрыял з празаічных твораў пісьменніка. На аснове лінгвастылістычнага аналізу лексічных і фразеалагічных моўных адзінак характарызуюцца асаблівасці мастацкага ідыялекту пісьменніка і разам з тым вылучаюцца пэўныя рысы аўтарскага стылю. У працы вызначаюцца асноўныя прынцыпы ўжывання мастацкіх тропаў пісьменнікам у творах, спецыфіка перыфрастычных выразаў. 
Ахарактарызавана адметнасць метафар, якія ў творах пісьменніка найперш поўна і ўсебакова перадаюць рысы характараў герояў, служаць для выражэння псіхічнага і эмацыйнага стану персанажаў у розных жыццёвых сітуацыях. Метафары таксама сталі дзейсным сродкам стварэння геаграфічных, абстрактных, канкрэтна-прадметных і іншых вобразаў у раманах-эсэ. Сярод метафар, ужытых у творах пісьменніка, сустракаюцца агульнапаэтычныя і індывідуальна-аўтарскія. Найбольшую па колькасці групу ў рамане-эсэ “Як агонь, як вада…” сярод агульнапаэтычных склалі метафары, выкарыстаныя для стварэння вобраза Я. Купалы – каля 32 %. Сярод індывідуальна-аўтарскіх метафар у названым творы вылучаюцца тропы, заснаваныя на інтэртэкстуальнасці, што характарызуе А. Лойку як выдатнага знаўцу сустветнай літаратуры, здольнага на аснове іншых вядомых твораў стварыць свае цікавыя мастацкія сродкі. У рамане-эсэ пра Ф. Скарыну большасць метафар ужываюцца для стварэння абстрактных паняццяў у творы – каля 31 %. 
Адзначана, што шырокаўжывальным тропам пры стварэнні вобразнасці ў раманах-эсэ А. Лойкі з’яўляецца эпітэт. Звычайна эпітэты ў раманах-эсэ ўзмацняюць, падкрэсліваюць і ўдакладняюць пэўныя характэрныя прыкметы прадметаў, з’яў, асоб, выконваючы пры гэтым найчасцей характарыстычную ці ацэначную функцыі. Найбольш пашыранымі ў рамане-эсэ “Як агонь, як вада…” з’яўляюцца эпітэты, ужытыя для стварэння вобраза Я. Купалы, – каля 30 % адзінак. У рамане-эсэ пра Ф. Скарыну найбольш ужывальнымі з’яўляюцца эпітэты, ужытыя для стварэння абстрактных паняццяў у творы, – каля 27 %.
Вызначана, што адметнае месца ў раманах-эсэ А. Лойкі належыць перыфразам, якія таксама адыгралі значную ролю ў стварэнні вобразнасці твораў. У рамане-эсэ пра Я. Купалу перыфраз значна больш, чым у рамане-эсэ пра Ф. Скарыну. Для стварэння вобраза Ф. Скарыны пісьменнік ужывае каля 27 % перыфраз, для абмалёўкі вобраза Я. Купалы – 59 % адзінак.